'Marcha di Despedida'             28 feb 2006

Vanwege het gebrek aan oppas, lange wachttijden en veel zon, zijn we afgelopen zondag niet naar de 'Gran Marcha' (carnavalsstoet) gaan kijken. Bovendien vindt dezelfde stoet ook dinsdagavond plaats, ter afscheid (despedida) van het Carnaval. Om half zes kwam babysit Mireille, die erg in de smaak viel bij de kinderen. Jennifer had 's middags niet geslapen en hing meteen bij haar op schoot. Brandon wist haar gelijk alle familieroddels te vertellen en vroeg op een gegeven moment "Mama, wanneer ga je nu weg?". Dus dat zat wel goed. Met Shirley en Ingrid zochten we een mooi plaatsje langs de route en na 2 uurtjes kwam de stoet eraan. Erg mooi en kleurrijk, veel vrolijke mensen en een zeer goede sfeer. Klik hier voor de foto's.

Om half twaalf was de laatste van de 39 groepen langsgetrokken en gingen we weer huiswaarts. Nadat ik de ietwat verbaasde babysit ervan verzekerd had dat het echt normaal is dat Jennifer op de grond slaapt en verschillende keren opgeraapt moet worden, ging ze naar huis. De volgende dag merkte Brandon als eerste op dat ik alle vier de wieldoppen van mijn auto miste. Hmm. Jammer, maar het kan mijn tevreden gevoel over de avond niet verpesten.

Brandon vierde 24 februari carnaval met de Rakkers. Het thema was in het kader van de afgelopen kinderboekenweek  'Magie'. Vol trots deed hij zijn tovenaarsoutfit aan. Op school aangekomen stroomde de speelplaats vol met magische rakkertjes. Het werd een gezellige ochtend met als hoogtepunt een hot dog maaltijd. Tevreden begon hij 's middags aan zijn carnavalsvakantie. Helaas heeft mama geen vakantie  (op de carnavalsmaandag na), dus brengt hij een paar ochtendjes door op de peuterschool met Jennifer, die daar erg enthousiast over is.

'Kindercarnaval'             20 feb 2006

Afgelopen vrijdag vierde de peuterspeelzaal carnaval (de kleuterschool doet dit aanstaande vrijdag pas). Oma had voor de kinderen een mooie tovenaarshoed en -cape gemaakt met bijbehorende toverstaf. Tijdens het maken van de cape wilde Jennifer deze al niet passen, dus ik was benieuwd of ik haar nu zover kon krijgen. Ze stond al op met haar gebruikelijke ochtendhumeur. Ze wilde niet eten en ook niet onder de douche.

 mama:"Straks doen we je mooie cape aan"

Jennifer:"Nee".

mama: "En je mooie hoed op" 

Jennifer: "Nee-hee"

Ook het enthousiasme van Brandon, die het liefst zelf de tovenaarskleren wou aandoen, hielp niet. Toen haalde ik de toverstaf tevoorschijn. Die vond ze wel mooi en ineens mocht ik haar alles aantrekken wat ik maar wilde, zolang zij maar met de staf kon zwaaien. Hokus Pokus Pilatus Pas....

Gisteren was het mijn verjaardag en vond ook de kinderoptocht plaats in Otrabanda. Na het vervroegde middagdutje van Jennifer reden we er met de auto heen. We vonden een goed plaatsje, maar hadden inmiddels wel de eerste 5 groepen gemist. Het was erg druk, erg warm en luide muziek (ondanks de oordopjes van de kinderen). Brandon zag er aangeslagen uit, maar bij het herhaaldelijk informeren of hij toch niet liever naar huis wilde, bleef hij ontkennen.

De optocht was erg mooi en kleurrijk. Na 1.5 uur sliep Brandon bijna op mijn arm en zijn we naar huis gegaan. De laatste 3 groepen hebben we hierdoor ook gemist. Maar eenmaal in de auto had meneer weer praatjes en zei dat hij Carnaval toch zo leuk vindt. Jennifer beaamde dit, hoewel ze naar mijn gevoel meer naar het publiek had gekeken en met haar rozijntjes bezig was geweest, dan dat ze de stoet had gezien. Klik hier voor foto's van de carnavalsgroepen.

'Beddendans'             12 feb 2006

Jennifer begon uit haar (baby)-ledikantje te groeien, dus het werd tijd voor een groot bed voor haar. Ik besloot te verhuizen van mijn 1-persoonsbed in de kamer naast die van de kinderen naar het 2-persoonsbed in de andere slaapkamer, zodat het 1-persoonsbed vrij kwam. Het bed van Brandon heeft een opstaand randje, zodat hij er niet makkelijk uitvalt. Dat leek me wel handig voor Jennifer, maar ik verwachtte de nodige weerstand voor dit idee bij Brandon. Dat viel echter mee. Het leek hem wel interessant om in mama's bed te slapen. Bovendien sliep dat bed volgens hem veel lekkerder (dat was tenminste de reden waarom hij vaak 's nachts bij mij in bed kroop). Jennifer kon dan wel in zijn bed slapen. Brandon hielp enthousiast mee met het sjouwen van de 3 bedden. Het ledikantje ging uit de kamer, zijn bed ging in plaats van het ledikantje en mijn bed kwam in plaats van zijn bed voor het raam.

's Avonds vond hij het echter niet meer zo'n goed idee. Hij wilde toch liever in zijn eigen bed slapen. Voor de verandering wilde Jennifer eens een keer niet hetzelfde als Brandon, zij wilde juist in mama's 1-persoonsbed slapen. Zo gezegd zo gedaan: 

Ze was apetrots op haar 'grote' bed en natuurlijk moesten we die avond op haar bed een boekje voorlezen in plaats van op Brandon's bed. Voor het geval dat Jennifer uit het bed zou vallen, had ik kussens op de grond gelegd.

Tot nu toe is ze er nog nooit echt uitgevallen. Wat ze echter wel doet, is al slapend langzamerhand naar de grond schuiven (ze slaapt echt in de meest vreemde houdingen), waar ze zo rond middernacht eindigt en gewoon lekker doorslaapt:

Elke nacht moet ik haar 'oprapen'. Ik denk dat ik de kussens maar weghaal, misschien dat ze dan niet zo lekker relaxed naar de grond schuift.

Een ander probleem is dat ik nu af en toe 's ochtends niet alleen Brandon, maar ook Jennifer bij mij in bed vind. Jennifer kon nooit uit haar ledikantje klimmen, maar dat is nu verleden tijd. Zodra ze merkt dat ze alleen in de kinderkamer ligt, komt ze Brandon achterna. En mijn bed is zo breed, dat ik het niet eens merk als ze erop kruipen (om ze vervolgens weer naar hun eigen bed te kunnen dirigeren). Ik heb Brandon uitgelegd dat hij toch echt de hele nacht in zijn eigen bed moet slapen. "Maar mama, dat grote bed is toch groot genoeg voor ons allemaal". Tja, wat moet je nou met zo'n logisch argument....