'Emily'           18 juli 2005

Vorige week woensdag werden we opgeschrikt door een officiële tropical storm warning. De tropische storm 'Emily' koerste op ons af en zou een categorie 2 orkaan worden tegen de tijd dat zij bij ons aankwam in de nacht van donderdag op vrijdag. Misschien zouden we binnen het gebied van de orkaanwinden liggen, maar in ieder geval zouden we in de nacht van donderdag op vrijdag tropische stormwinden en hevige regenval krijgen:

In het plaatje zijn de 3 meest linkse eilandjes aan de kust van Venezuela: Aruba, Curacao en Bonaire.  'Normaal' hebben de ABC eilanden nauwelijks last van orkanen. Zij buigen meestal lang voordat ze in onze buurt zijn af naar het noorden, zodat St. Maarten (een van de eilandjes ten oosten van Puerto Rico) er wel vaak mee te maken krijgt.

Donderdag was 'Emily', inmiddels orkaan van categorie 1, inderdaad afgebogen naar het noorden, waar het 1 leven eiste in Grenada. Er werd gewaarschuwd om toch rekening te houden met hevige stormwinden en regen. Ik had nog het een en ander in huis van de orkaan 'Ivan' die in september vorig jaar eenzelfde koers had gevolgd. We zijn toen ook op het laatste moment ontweken door de orkaan. Dus de flessen water, blikjes eten, zaklamp, radio op batterijen en kaarsen werden weer tevoorschijn gehaald. Ook heb ik voor de zekerheid de ramen van de kamer van de kinderen afgeplakt (tegen rondvliegend glas) en het losliggend tuinafval in het berghok gestopt. Donderdagmiddag werden we wel getroffen door stortbuien en onweer van een losgeraakte regenband van de orkaan, maar 's nachts bleef het wonderwel droog en windstil. Het centrum van 'Emily' (toen categorie 2) is 200 km ten noorden van de eilanden overgetrokken. Net zoals vorig jaar ging weer het grapje de ronde, dat het op Curacao zo slecht is, dat zelfs een orkaan er uit de buurt blijft!

Inmiddels is 'Emily' weer een categorie 1 orkaan en heeft in Jamaica 4 levens geëist en in Mexico (Cancun,Cozumel) 2 levens. Dinsdagavond zal ze de grens tussen Mexico en Texas treffen....

Een paar weken geleden werd de Driewieler, de peuterspeelzaal van de kinderen, bezocht door een portretfotograaf.  Nadat iedereen foto's had bekeken en gekocht, kreeg ik vandaag de digitale versies in handen. Wat mij dus nooit lukt, was deze fotograaf wel gelukt: Zodra IK een camera tevoorschijn haal, rent Brandon hard weg en wil Jennifer op de camera naar filmpjes kijken. Van de fotograaf hier dus het portret van beide kinderen broederlijk naast elkaar op de foto en kijkend in de camera!

'Verkleedpartij'           11 juli 2005

Vandaag is Kitty, de leidster van de peuterspeelzaal van de kinderen, 30 jaar geworden. Ze had het stil willen houden en er niet zoveel aandacht aan willen besteden. Daar was Bianca, de andere leidster, het echter niet mee eens, vandaar dat er een verrassingsfeestje is georganiseerd vandaag. Nou ja, verrassing..., Brandon was er helemaal vol van afgelopen week en hij en de andere kinderen zullen zich wel iets hebben laten ontvallen.

Iedereen mocht vandaag verkleed komen. Voor Brandon had ik een zeeroverspak gekregen, maar voor Jennifer moest ik snel iets in elkaar zettten. Ik heb met veel moeite van een van mijn blouses een prinsessegewaad gemaakt. Naaien is niet mijn beste kunst, maar ik was tevreden over het resultaat. Helaas hadden de kinderen een andere mening: "Ik wil geen zeerover zijn, ik wil een cowboy zijn...". Okay het zeeroverspak is per direkt omgedoopt tot een cowboyspak. De hoed kon ook prima doorgaan voor cowboy hoed.

"Cowboy" Brandon

Jennifer was (uiteraard) niet zo snel omgepraat. Ze vond de jurk wel mooi, maar wilde hem niet aanhouden: "Uit, uit". Na snel een fotootje gemaakt te hebben, moest de jurk dus weer uit. Het kroontje , een tiara, viel wel in de smaak. Toen ik later de jurk in haar tas deed (misschien kregen de leidsters haar wel zover) wees ze erop en zei ze duidelijk: "Die niet aan". Nou zeg, heb ik daar nou mijn avond voor opgegeven......         

                                                                                                                        Een ongelukkig prinsesje

'Dia di Bandera'           3 juli 2005

2 juli is op Curaçao een nationale feestdag, nl. Dia di Hymno i Bandera: de Dag van het Volkslied en de Vlag. De Curaçaose vlag is 21 jaar geleden ontworpen:

Op deze vlag stelt het blauw (onder) de zee voor en het blauw (boven) de lucht; de gele streep symboliseert de zon. De 2 sterren staan voor Curaçao en klein Curaçao, een klein eilandje voor onze oostkust.

De Curaçaose bevolking is erg trots op deze vlag en op 2 juli is het hele eiland in de vlaggen getooid. Op deze dag zijn er tal van aktiviteiten, de belangrijkste uiteraard het strijken (aan de vooravond) en hijsen van de vlag op het Brionplein. Dat heeft dit jaar een speciaal tintje, daar de vlag dit jaar midden op het Brionplein wordt gehesen. Het standbeeld van Luis Brion, waar het plein naar genoemd is, heeft hiervoor moeten wijken, dit standbeeld staat nu waar de vlag voorheen stond.  Ook zijn er aktiviteiten in de Annabaai en in verschillende wijken Braderie's/Vlooienmarkten. Op deze dag krijgen 3 mensen een 'Krus di Merito', een onderscheiding voor hun verdienstelijke inzet voor de Curaçaose samenleving.

Wij hebben het een beetje rustig gehouden, 's ochtends thuis een beetje aangerommeld en 's middags zijn de kinderen met hun vader gaan zwemmen.

Afgelopen donderdagavond was er door de Driewieler, de peuterspeelzaal van de kinderen, een lezing georganiseerd door een kinderpsychologe. Ze herinnerde ons aan de belangrijke opvoedkundige beginsels, waarvan we allemaal wel eens gehoord hadden: wees consequent in de opvoeding, toon het kind respect, toon het kind dat je onvoorwaardelijk van hem/haar houdt. Ook had ze een folder met een lijst uitspraken met de titel "Krasjes op de kinderziel". Deze uitspraken dienen vermeden te worden. Tot mijn verrassing gebruik ik zelf regelmatig 2 van de uitspraken die op het lijstje voorkwamen ("je bent toch geen baby meer" en "hoe kun je nu weten dat je dit niet lust, je hebt het niet eens geproefd"). Gelukkig herkende ik er ook een van mijn moeder: "Heb je geen zin, dan maak je maar zin". Met mijn kinderziel is het volgens mij goed afgelopen, dus ik hoop dat mijn uitspraken de zieltjes van mijn kinderen niet al te erg hebben bekrast.